W pierwszej połowie XIX wieku jedną z podstawowych przestrzeni funkcjonowania muzyki był salon domów mieszczańskich i arystokratycznych. W tych warunkach rozwijał się repertuar na niewielkie obsady, wykonywany w bezpośredniej relacji między wykonawcami a słuchaczami. Obejmował on zarówno oryginalną twórczość kameralną, jak i transkrypcje oraz parafrazy popularnych utworów operowych i symfonicznych, a także repertuar twórców pozostających poza głównym nurtem życia muzycznego epoki.

Popularną formą wydawniczą były zbiory (morceaux choisis), gromadzące krótkie utwory przeznaczone do wykonania w przestrzeni domowej i salonowej. Zawarte w nich kompozycje nie rozwijały się linearnie, lecz funkcjonowały jako zestawienia fragmentów.

Podobna logika obecna była w innych praktykach kultury. Tworzono antologie fragmentów literackich, cytatów i sentencji, a także przechowywano zasuszone rośliny w albumach i korespondencji. Formy te, określane mianem florilegium (z łac. flos - kwiat, legere - zbierać), funkcjonowały jako prywatne archiwa - materialne ślady doświadczenia, pamięci i relacji.

Idea Florilegium Festival opiera się na tym modelu: selekcji, zestawianiu i prezentacji.

Lawenda, będąca leitmotivem festiwalu, należy do tej samej sfery doświadczenia. Obecna w praktykach codziennych:  w zapachu, w przechowywaniu tkanin, w przestrzeni domu i ogrodu, stanowi dyskretny, trwały element kultury, w której kształtowała się muzyka kameralna przełomu XVIII i XIX wieku.